Boni

‘Zeg schat, haal jij nog even de laatste boodschappen voor het weekend?’ vroeg Astrid me vanmiddag. Ik gaf haar het enige mogelijke antwoord in de gegeven situatie:

‘Ja lieverd.’

Ze duwde me een briefje met de door haar gewenste inkopen in mijn hand.

‘Het is bij elkaar iets meer dan twintig euro. Heb je dat bij je?’

Dat had ik wel. Ik pakte dus een tas, en reed richting Boni. Nu ken ik deze supermarkt vrij goed, dus ik had mijn boodschappenkarretje snel gevuld. Op één ding na: mijn lieve Astrid wenste ook een bepaald vrouwenblad te kopen. Eigenlijk was ik daarover wel verbaasd, want normaal gesproken koopt mijn geliefde zoiets nooit. Maar goed, nu dus wel. Aangekomen bij het schap waarin allerlei lectuur ligt uitgestald, zocht ik het door Astrid gewenste tijdschrift, maar kon het niet ontdekken. Navraag bij een vriendelijke Bonimedewerker wees uit, dat juist dát tijdschift deze week niet was binnengekomen. Het leek mij geen optie om een alternatief tijdschrift voor haar mee te nemen. Van dit soort zaken heb ik toch geen verstand, heeft ze mij weleens verteld, en dan heeft ze liever dat ik met niets thuiskom, dan met het verkeerde.

Dus spoedde ik mij naar de kassa, en rekende af.

‘Wilt u er een zegel bij, meneer?’

‘Ja, doe maar,’ antwoordde ik gedachteloos.

Een uurtje geleden zat Astrid prinsheerlijk in de tuin. Leuk zomers gekleed, opgewekte stemming, bacardi-cola binnen handbereik. Een beetje neuriënd zat ze bonnetjes te plakken op een Bonikaart.

‘Zeg lieverd,’ riep ze. ‘Mag ik van jou de zegeltjes, die je vanmiddag bij de Boni hebt gekregen?’

Natuurlijk.

Ik pakte mijn portemonnee en gaf haar het ene zegeltje, dat erin zat. Even keek ze mij verbaasd aan en vroeg toen: ‘Heb je er geen twee?’

Geheel overbodig inspecteerde ik mijn beurs, maar kon niet nóg een zegel ontdekken. Bovendien wist ik zeker, dat ik maar één exemplaar gekregen had.

‘Hoeveel moest je dan betalen?’informeerde ze.

‘Negentien euro zoveel.’

‘Wat raar,’ merkte ze op. ‘Ik kwam toch echt boven de twintig uit.’

‘Dat komt vast omdat dat vrouwenblad niet op voorrad was,’ realiseerde ik me.

‘Stommeling!’viel ze uit ‘Dan had je toch wel een ander tijdschrift kunnen kopen?’

Ik zuchtte…

Na wat heen en weer gesteggel begreep ik het probleem. Ze had boodschappen uitgezocht voor een totaalprijs van iets meer dan twintig euro. Omdat je voor elke tien euro een zegeltje meekrijgt, had zeer dus op twee zegels gerekend. Precies genoeg om vlak voor de afloop van de Boni-actie haar spaarkaart met dertig zegeltjes vol te krijgen. En nu zat ze hier met negenentwintig opgeplakte bonnetjes, één te weinig om voor slechts € 2,49 aanspraak te maken op (h)eerlijke fairtrade handdoeken (normaal € 14,99).

‘Die kan ik dus ook vergeten,’ was het laatste dat ze dit afgelopen uur tegen me zei.

Ondanks het aangename weer heerst er in ons huis een ijzige stemming, die tot ver onder het vriespunt is gedaald.