Charles

Een zomer lang heeft onze Josje al verkering met haar Charles. Weliswaar was het van het begin af aan overduidelijk dat onze dochter de regie had in de ontwikkeling van hun prille relatie, maar daar scheen de schoonzoon in spé niet de minste moeite mee te hebben. Integendeel… wij hadden de indruk, dat hij dat wel makkelijk vond. Als Josje een voorstel deed antwoordde hij standaard met “Ja” of “Mee eens” of “Goed idee”. Uiteraard werd er af en toe van zijn kant ook wel eens een idee gelanceerd, maar het scheen hem niet te deren dat dat resoluut door zijn vriendinnetje van tafel werd geveegd.
Het eerste wat zij hem leerde was, om Astrid en mij met “pa” en “ma” aan te spreken. Een nieuwe gewoonte waar wij ons allemaal – behalve Josje – wat ongemakkelijk bij voelden.
‘Als we getrouwd zijn, moet hij jullie toch zo noemen, dus waarom zouden we daar niet meteen mee beginnen,’ verantwoordde onze vijftienjarige bakvis haar beslissing.
De eerste keer dat hij bij ons een vorkje meeprikte, heeft hij met heldenmoed doorstaan. Josje lichtte hem tijdens het eten zodanig voor over allerlei tafelmanieren, dat de jongen van de zenuwen zijn halve prak overboord gooide.
‘Ik heb je nog veel te leren, jongen,’ stelde ze na afloop vast, terwijl ze goedig een klodder vla van zijn trui afveegde.

Helaas ging het liefdesgeluk van Josje niet helemaal over rozen. Dat kwam tot uiting, toen ze vrij snel daarna bij de ouders van haar vriend te eten werd gevraagd. Uiterst verontwaardigd vertelde ze ons die avond, dat haar aanstaande schoonouders hun zoon onverantwoord slecht hebben opgevoed. Toen wij wat verder doorvroegen over de oorzaak van haar verbijstering, bleek dat ze daar de voorlichting over de etiquette heeft willen voortzetten, maar dat dat door haar gastvrouw en –heer niet in dank werd afgenomen. ‘Hoor eens schatje,’ bleek Charles’ vader haar te hebben duidelijk gemaakt. ‘Karel heeft een opvoeding van zeventien jaar achter de rug, en hij weet precies hoe hij eten moet. Daar hebben wij jou echt niet voor nodig.’
Gelukkig was onze dochter zo verstandig om er verder het zwijgen maar toe te doen. Naar wij begrepen, bracht het etentje niet de gezelligheid, die zij ervan had verwacht. ‘Ze luisteren niet eens naar hem,’ legde ze ons vinnig uit. ‘Nou heeft hij met zoveel overtuiging zijn naam veranderd, en ze trekken zich daar niets van aan. Ze blijven hem maar Karel noemen. De jongen moet echt eens leren om voor zichzelf op te komen.’
Met die laatste opmerking waren Astrid en ik het volledig eens…