Vreemdgaan

Er is tegenwoordig een ware specialisatie aan de gang in de datingsite-branche. Zo bestaat er een datingsite voor hoogopgeleiden, die met andere hoogopgeleiden in contact willen komen. Agrarische vrijgezellen hebben de mogelijkheid om het via internet aan te leggen met mooie boerinnetjes. Voor andere vakgebieden zullen er ook wel mogelijkheden bestaan om via de moderne communicatiemiddelen een al dan niet zinderende flirt aan te gaan. De televisiereclame trakteert ons regelmatig op de meest knappe en charmante singles, die deze instellingen in de aanbieding hebben.
Sinds kort doet zich een nieuw fenomeen voor op de digitale rokkenjagersmarkt. Een datingsite voor mensen die reeds van een partner voorzien zijn en dus gewoon zin hebben om eens buiten de deur te eten of hoe je dat ook noemt.
Nog niet zo lang geleden heb ik me ook aangemeld bij dit naast-de-pot-piesers-genootschap. Gewoon voor de lol. En om de spanning, natuurlijk, want als mijn lieve Astrid hierachter zou komen, zouden de poppen natuurlijk flink aan het dansen zijn. Natuurlijk had ik mijn internetactiviteiten nauwkeurig met wachtwoorden afgeschermd, zodat ik er zeker van kon zijn dat mijn echtgenote volledig in het ongewisse bleef van mijn buitenechtelijke escapades. Maar toch… het bleef spannend.
Al snel kwam ik in contact met een charmante vrouw. Hoewel wij om veiligheidsredenen geen foto hadden geplaatst en schuilnamen gebruikten, was ik al snel van haar onder de indruk. Haar manier van communiceren, haar begrip voor mijn problemen, haar boosheid op mijn liefdeloze partner…
Ook háár echtgenoot was verre van ideaal, chatte ze. Als ik het goed begreep was hij een suffe fantasieloze boekhouder, zonder enige originaliteit of charme. Voor zover er ooit enige hartstocht in hem was geweest, was dat in ieder geval al jaren verdwenen. En nu wilde ze – zomaar voor één keer – het vuur van de liefde proeven. Ik begreep het en vertelde dat dat ook mijn verlangen was. Dus al snel maakten wij een afspraak in een romantisch restaurantje in een afgelegen plaats. Ik vertelde Astrid, dat ik vanwege een vergadering die dag per auto naar mijn werk moest. Maar dat ging niet door, want ze had het voertuig zelf nodig. Dus ging ik per trein naar mijn date.
‘Ik weet niet hoe laat ik thuiskom en misschien overnacht ik wel in een hotel,’vertelde ik Astrid.
‘Dat is goed,’ verklaarde zij. ‘Waarschijnlijk ik ook.’
Dus namen wij die ochtend hartelijk afscheid, en wisten niet wanneer we elkaar weer zouden zien.
Op het afgesproken tijdstip kwam ik in het restaurant aan. Onmiddellijk zag ik waar mijn date zat, want ze had ter herkenning een rode roos op het tafeltje gelegd. Ze zat met haar rug naar mij toe, zodat ik haar gezicht nog niet kon zien. Zo hadden wij dat afgesproken, omdat dat de ontmoeting nóg spannender zou maken. Ik liep stilletjes op haar af en legde zachtjes mijn hand op haar schouder.
‘Eindelijk,’zei ik. ‘ontmoeten wij elkaar nu.’
De vrouw keerde zich naar mij toe, en ik keek recht in het gezicht van… Astrid, die op háár date zat te wachten.
‘Vuile smeerlap,’ gilde ze me toe, terwijl ze me een klap in het gezicht verkocht.

‘HELP!’ Gillend en badend in het zweet ontwaakte ik uit een enge droom. Ook Astrid werd wakker van mijn geschreeuw.
‘Lieverd,’ zei ze. ‘Wat is er met jou aan de hand?’
‘Ik ging vreemd,’ verklaarde ik helemaal overstuur.
‘O ja?’ vroeg ze geamuseerd. ‘Met wie dan wel?’
‘Met jou.’
‘Wat ben je toch een heerlijk sulletje,’ lachte ze wat medelijdend. ‘dat je zelfs dát niet zonder mij kan.’
Met een tevreden glimlach om de mond vervolgde ze haar nachtelijke rust.