Romantiek

Enkele maanden geleden heeft een tante op leeftijd aan Astrid haar hele platencollectie cadeau gedaan. En zo kwam een aantal dozen singeltjes en lp’s die tussen 1960 en 1980 geproduceerd zijn in haar bezit. Bij ons lag er op zolder ook een aardig stapeltje vinyl waar we nog steeds geen afstand van konden doen, ook al hadden wij al zo’n twintig jaar geen draaitafel meer in huis. Aanvankelijk hadden wij geen last van tante’s cadeau. Het was opgeborgen in een hoek op zolder, waar wij doorgaans nooit kwamen. Het stond dus niemand in de weg. Maar na verloop van tijd kreeg Astrid de kriebels. Ze vond het zonde, dat we niets deden met het bijzondere cultuurgoed, dat wij onder ons dak hadden. Er moest dus weer een pick-up komen.
Ik vond dat geen probleem, want waarom zou je niet af en toe een ouderwets plaatje op zetten. Dus we spraken af, dat een nieuwe pick-up het cadeau zou zijn voor mijn lief’s aanstaande verjaardag.
‘Vanavond kom ik een uurtje later thuis, want ik moet eerst nog ergens inkopen doen,’ deelde ik Astrid enkele dagen later mee, met een toon waarin wat geheimzinnigheid doorklonk.
‘Dat hoeft niet,’ antwoordde ze direct. ‘Ik haal hem zelf wel.’
Dus een dag voor haar verjaardag duwde ze mij een pakket in mijn handen. De volgende morgen duwde ik dat weer in háár handen terug, gaf haar een kus en feliciteerde haar met haar geboortedag. Astrid insinueerde zeer verrast te zijn toen ze haar presentje uitpakte. Wederom werd ik door haar grote acteertalent verrast. Maar… de nieuwe aanwinst viel zeker in goede aarde. De volgende dagen werd de hele voorraad oude platen van zolder gehaald, en schalde het ene na het andere liedje door de boxen. Met krassen, scharren en tikken erbij. Astrid vond het allemaal erg nostalgisch. Ze ging helemaal op in haar nieuwe hobby en had voor andere dingen geen interesse meer. Na een week echter was ik die oubollige liedjes meer dan zat.
‘Ruim die rommel alsjeblief op,’ riep ik in een onbewaakt ogenblik. ‘Je laat alles om je heen versloffen. Schenk ook eens aandacht aan mij!’
‘Hoe dan?’ vroeg ze verbaasd.
‘Doe gewoon eens aardig me. Zoals je vroeger deed. Breng weer eens romantiek in onze relatie.’
‘Dat moet jij nodig zeggen,’ was haar weerwoord, en daarmee stond ik met een mond vol tanden.
Toch heeft Astrid zich mijn woorden aangetrokken. Toen ik de volgende dag thuiskwam, begroette ze mij met een innige omhelzing.
‘Ik heb me toch een leuk liedje gevonden. Het slaat helemaal op jou,’ fluisterde ze ontroerd. De naald van de draaitafel ging op het vinyl, en Astrid zong het refrein naar hartenlust mee.

Je bent niet hip, je bent niet vlot
Je ouwe fiets die is altijd kapot
Je bent niet rijk, je bent niet knap
Je drinkt geen bier maar tomatensap
Je hebt een baan waarvan je zegt: hij is niet goed en hij is niet slecht
Maar jij bent lief en reuze trouw, jij hoort bij mij en ik bij jou

Mijn lieve Astrid… boordevol romantiek.