Zorgpremie

De familie Van Straaten was compleet van slag toen de nieuwe kabinetsplannen bekend werden gemaakt. Er moest meer betaald gaan worden. Kortgeleden hadden ze hun zoon voor zijn 18de verjaardag een ruimtereis beloofd. Hun dochter van 14 was zich al een jaar aan het voorbereiden op een solo-zeiltocht rond de wereld. Al deze plannen, die het gezin zo gelukkig maakten, stonden ineens op losse schroeven.
Moeder Van Straaten zat met roodomrande ogen aan tafel. Ook háár welzijn werd ernstig bedreigd: waarschijnlijk zou ze afstand moeten doen van haar tweezits-BMW en genoegen moeten nemen met een eenvoudiger vervoermiddel.
Alleen Pa reageerde nuchter op het wereldschokkende nieuws.
‘Iedereen moet inleveren. Dat wisten we toch?’
‘Ja, maar daar bedoelden ze óns toch niet mee?’ reageerde ma gekwetst.
‘Wie dan wel?’ vroeg zoonlief zich hardop af.
‘Wel… anderen natuurlijk,’ constateerde dochter.
Het hele gezin prees het meiske om haar heldere, sociale inzicht. De politici in Den Haag moesten eens wat meer rekening houden met gewone mensen, vond de familie.
‘Maar goed,’ vervolgde pa, ‘zo staan de zaken ervoor, en daar moeten we het mee doen.. Het zal allemaal niet zo’n vaart lopen. De ruimtereis stellen we gewoon een jaartje uit…’
‘WAT? Dat pik ik niet!’ riep de jongen.
‘… en aan die zeereis moet jezelf een steentje bijdragen, dochter. Je neemt maar een krantenwijkje.’
Een onbedaarlijke huilbuiwas het gevolg.
‘Moet dat nu echt? Dan kan ik alleen op zondag nog maar uitslapen.’
Ook moeder moest eraan geloven. Zij meldde zich bij een uitzendbureau. Op de vraag van de consulente naar haar werkervaring wist ze geen antwoord te geven. Uiteindelijk werd ze als huishoudelijke hulp ingeschreven. Weliswaar had ze er geen idee van hoe je een stofdoek moet hanteren, maar om het te leren zou ze een ochtendje meelopen met haar eigen interieurverzorgster. Tussen neus en lippen door zou ze ook even polsen, of zij wellicht interesse had in een tweedehands tweezits-BMW.

De interieurverzorgster in kwestie is mevrouw Van der Weg. Evenals haar werkgeefster heeft ook zij een man en twee kinderen. Natuurlijk hebben ook zij over de nieuwe regeringsplannen gesproken. Ze gaan er twee tientjes per maand op vooruit! Vreugde alom, natuurlijk en er werden direct al berekeningen gemaakt.
Overigens waren er ook wel zorgen bij de familie Van der Weg. Het ging niet goed met vaders werkgever, en het was de vraag hij zijn werk zou kunnen houden. Maar ach, dat was van later zorg. En bovendien… áls hij werkloos zou worden, zou het inkomen op den duur hooguit teruggaan tot 70% van het minimumloon. Dus zóveel zouden ze er niet op achteruit gaan.
Maar - en daar stond de hele familie op – moeder zou deze keer ook profiteren van de meevaller. Ze heeft tenslotte altijd hard gewerkt. Er moest maar eens een werkster komen, die haar wat werk uit handen zou nemen.
Enkele weken later fietste mevrouw Van der Weg naar haar werk bij de familie Van Straaten. Tegelijkertijd tijd stapte mevrouw Van Straaten in haar tweezittertje om bij de familie Van der Weg te gaan poetsen.

Wat leven we toch in een vreemde wereld. Een simpele regeringsmaatregel brengt puur geluk in het ene gezin, terwijl het de andere familie zomaar in de misère stort.
Het is oneerlijk verdeeld in Nederland.