Gotic vriendje

Onze Josje heeft een nieuw vriendje. Nadat die arme Charles haar in het vroege najaar de bons had gegeven, is dit nummer zeven - als Astrid en ik de tel goed hebben bijgehouden. Destijds – toen het uit was met Charles – hebben wij ons meiske geprobeerd duidelijk te maken, dat wij Charles goed begrepen. Iedere jongeman, die zo door zijn vriendinnetje behandeld werd, zou een punt achter de relatie zetten. Je kon erop wachten… Onze gesprekken mochten echter niet baten. Josje vond ons oubollige mensen, die geen benul hadden van de huidige samenleving en zich vooral niet moesten bemoeien met zaken waar ze geen verstand van hadden. Vervolgens sloeg ze de ene knaap na de andere aan de haak. Allemaal gingen die er binnen de kortste keren als een haas vandoor.
Dit keer heeft een gotic-achtige jongeman zich door haar in laten palmen. Strakke leren broek, puntige schoenen, een leren jasje met een doodshoofd op de rugzijde. Alles helemaal zwart (behalve die schedel natuurlijk). Zijn gezicht is wit geschminkt, rond zijn ogen weer zwart. Zijn haar is zwart geverfd en staat puntig omhoog. Een complete ijzerwinkel aan ringen aan zijn vingers en piercings in zijn gezicht maakt het geheel helemaal af. Zijn hobby is – zo hebben wij ontdekt – naar zijn mobieltje staren en een avond lang zwijgen. Vooral dat laatste vinden wij een sympathieke karaktertrek van hem. Doorgaans heeft hij een oortje in zijn hoofd, waar een geluid uit komt dat bij de buren te horen is. Een voorzichtige opmerking die wij hierover plaatsten, deed Josje af met: ‘Jullie begrijpen de muziek van de jeugd niet.’ Waar ze helemaal gelijk in heeft, want wij vinden het ondraaglijke herrie.
Wij konden het niet laten om onze lieverd te vragen, wat ze in vredesnaam in hem zag. Zo’n jongen is immers helemaal haar stijl niet. Haar antwoord hadden wij – achteraf – wel kunnen raden: ‘Reuze interessant’.
Gisteravond bracht ze hem weer mee. Samen zaten ze op de bank. Hij aan de ene kant, zij aan de andere. Zoals altijd starend naar hun mobieltje. Af en toe ging er op Josjes apparaat een geluid af, soms op die van haar goth (zo heet zo iemand). Totdat Astrid – slim als zij is – tot de ontdekking kwam, dat ze met elkaar aan het watsappen waren. Wat natuurlijk een uitkomst is, als je het teveel moeite vindt om je mond open te doen. Verder ontdekte mijn geliefde, dat ze een spelletje met elkaar aan het spelen waren: wordfeud. Wij hebben hen maar niet voorgesteld om met elkaar een partijtje scrabble te spelen, want ze zouden ons hopeloos ouderwets gevonden hebben.