Postcodeloterij

Astrid en ik brachten de oudejaarsavond door met een heerlijk spelletje ganzenbord. Lekker ouderwets. Tegelijkertijd slobberden wij zo’n anderhalve liter goedkope wijn op. Het twaalfuursein beleefden wij in een innige omhelzing en een vurige kus. Jazeker, wij zijn zeer goed in staat om jaarwisselingen op hoogromatisch niveau te laten plaatsvinden. Vervolgens joegen wij er nog eens anderhalve liter wijn doorheen. Eveneens van lage prijs en dito kwaliteit. Daar werden wij buitengewoon jolig van, zodat wij uiteindelijk dansten op het gezang van een mannenkoor dat uit volle borst psalm 150 ten gehore bracht. Ik weet echt niet hoe laat we naar bed gingen, omdat ik op dat moment niet meer in staat was om klok te kijken.
Uiteraard werden wij de volgende morgen wakker met een zeurende hoofdpijn, die de hele dag niet meer overging. Toen wij ‘s avonds nog steeds wat versuft onze plaats innamen op de canapé, voor de televisie, hadden wij beiden behoefte aan een programma, dat niets, maar dan ook écht niets, van ons denkvermogen zou eisen. Gelukkig vonden wij dat: de postcodeloterij- nieuwjaarsshow. Met een feestelijk gekleurde vrachtwagencombinatie op de achtergrond, werd ons jubelend meegedeeld, dat er die avond zo hier en daar wat miljoenen zouden worden uigedeeld. Astrid en ik begrepen niet wat die vrachtwagen daarmee te maken had, maar gaven onze kater de schuld van ons onbegrip. Nu ik echter geheel hersteld ben, en weer goed kan denken, snap ik dat nog steeds niet.
Afijn… De uitzending verliep zoals Astrid en ik al vermoedden. Er werden spelletjes gespeeld, waar wij in groep zeven van de basisschool al lang genoeg van hadden. Presentatoren waren Martijn Krabbé en Winston Gerschtanowitz. In diverse rondes namen zij het tegen elkaar op, en degene die verloor keek altijd zeer verongelijkt. Ik denk dat de beide spelleiders een exorbitant hoge vergoeding hebben gekregen voor hun optreden, want anders leen je je toch niet voor zoiets onbenulligs.
Maar goed… Na een steeds verder oplopende spanning werd bekend in welk postcodegebied de kanjer van 40 miljoen gevallen was. Toen er allerlei bekende mensen in beeld kwamen, sloeg Astrid een gil van verbazing. Waardoor mijn hoofdpijn weer in alle hevigheid terugkeerde. Wat bleek? De winnende postcode bleek onze straat te zijn. Natuurlijk opende ik onmiddellijk de deur om Quinty Trustfull of Caroline Tensen met alle egards te ontvangen. Terwijl Astrid (altijd perfectionistisch) naar haar secretaire rende om de benodigde bankafschriften etc. tevoorschijn te halen, opende ik een fles exclusieve wijn. Dat kon er nu wel af. Aandoenlijk was het om te zien, hoe mensen hun tranen de vrije loop lieten, als ze de goudkleurige envelop met een cheque van een slordige miljoen openden. Opeens viel het me op, dat ook Astrid huilde.
‘Ontroerend, hè?’ probeerde ik haar gevoelens te delen.
‘Welnee,’ antwoordde zij. ‘Een jaar geleden hebben wij onze deelname stopgezet.’
Ach ja. Dat was waar. Nu herinnerde ik het mij ook weer.
‘Op jouw suggestie,’ voegde ze er verbitterd aan toe.