Jarig

Deze week was ik jarig. Dank u! Zoals gebruikelijk deed ik daar ook dit jaar niets aan. Althans niet op de datum zelf. Astrid en ik hebben de gewoonte, om onze verjaardagen gezamenlijk te vieren op een willekeurige datum in de zomer. Voor onze vrienden en familie organiseren wij dan een barbecue in de tuin. Het is altijd een gesteggel voordat wij het eens zijn over een datum. Persoonlijk vier ik het feest het liefst in een periode, waarin de meeste mensen op vakantie zijn. Daarbij heb ik dan de stille hoop, dat het op de uitgekozen datum hevig regent, zodat de meeste genodigden zich op het laatste moment afmelden in verband met plotselinge ziekte in de familie. Of zoiets. Nog nooit heeft iemand zich laten ontvallen er gewoon geen zin in te hebben, om bij nat weer onder een lekkend afdak zijn kippenpootje op het vuur te leggen.
Helaas drijft Astrid altijd haar zin door, en bovendien kan ze goed in de toekomst kijken voor wat betreft een zonnige zomeravond. Met als gevolg, dat we jaar in jaar uit een aller-gezelligste gezamenlijke verjaardag hebben, waar niemand zich voor afmeldt.
Bovendien heeft mijn geliefde nóg een vervelende wens, en dat is dat ze op de dag zelf ook wat feestelijks wil doen. Daarom nodigt ze op mijn echte verjaardag altijd een stuk of tien vriendinnen uit. Totnogtoe vond ik dat geen probleem, want ik was er zelf toch niet bij.
‘Ook op mijn verjaardag roept mijn plicht me,’ glimlachte ik jaar op jaar, als ze me vroeg waarom ik geen snipperdag nam. Maar dit jaar kleedde ze het anders in. In plaats van ’s morgens nodigde ze haar gezelschap in de namiddag uit. Dus toen ik iets na vijven moe van het werk thuiskwam, trof ik daar een tiental kakelende dames aan.
‘Dan heb je er zelf ook nog wat aan,’ lichtte Astrid haar verrassing toe.
Ik kon dus dertig zwaar geparfumeerde kussen incasseren, moest zelf voor mijn koffie zorgen en bovendien werd van mij verwacht dat ik voor alle dames een wijntje bijschonk. Minstens het derde alweer, schatte ik.
Het gesprek zette zich geanimeerd voort, en de kapper, de schoonheidsspecialiste, de pedicure en het beautycentrum passeerden de revue. Totdat een tamelijk aangeschoten dame zich liet ontvallen dat ze “Vijftig tinten grijs” had gelezen. Zodat de toch al luchtige stemming omsloeg in een opgewonden gegiechel. Op dat moment kwam onze dochter Josje binnen. Met vermoeide oogjes, een wit smoeltje en een humeur om “u” tegen te zeggen. Kortom: de maandelijkse periode was weer aangebroken.
‘Kom je er even bij zitten?’ vroeg haar lichtelijk benevelde moeder.
‘Ik heb er echt geen zin in om naar dat domme geouwehoer van die opgefokte trutten te luisteren,’ vertolkte ze haar – en ook mijn – mening. Waarna ze de huiskamer direct verliet.
Op dat moment had ik graag een ongestelde puber willen zijn.