De kroonprinses

Vorige week zagen we, hoe een jonge stratenmaker over acht jaar het hart verovert van de prinses van Oranje. Voor een duurzame relatie is het noodzakelijk, dat de verloofde van Hare Koninklijke Hoogheid zich de prinselijke gewoonten aanleert. De jongeman maakt rappe vorderingen. Er is een schema en een protocol opgesteld, en regelmatig woont het jonge paar lezingen en voordrachten bij. Verrast door zijn eigen acteertalent veinst de aanstaande prins belangstelling voor de suffe verhalen van hoge ambtenaren en andere hotemetoten. In werkelijkheid verveelt hij zich echter stierlijk tijdens toespraken over het inter-atlantisch bondgenootschap, de interculturele uitwisselingen in onze multiculturele samenleving, de olieboringen op het intercontinentaal plat en nog meer inter-dingen. Hem interesseert alleen Inter-Milaan, maar daar wordt nooit over gesproken.
Met de hand van zijn geliefde op de zijne, doorstaat hij deze crime. Toch barst de bom op een gegeven moment. Tijdens een studiedag, die uitgaat van het interdepartementaal overleg tussen de ministeries van Ontwikkelingssamenwerking en Volkgezondheid, leest de vrouwelijke minister van Ontwikkelingssamenwerking vol trots de rapportcijfers voor van jonge negerinnetjes in de Sahel. Ze licht daarbij toe, dat deze uitmuntende studieresultaten alles te maken hebben met het maandverbandje van Nederlandse makelij, dat de dames in hun onderbroekje hebben.
Deze wereldopmerking is echter teveel voor de prins in spé. Hij staat op, spant zijn spierballen, die daardoor uit de mouwen van zijn colbertje scheuren, en roept haar namens zeventien miljoen Nederlanders toe: ‘Houd toch je muil, stomme trut. Ga naar huis! Ga vreten koken voor die vent van je!’
Het wordt een diplomatieke rel, waar alle kranten in Europa over schrijven. Het jonge stel wordt gedwongen om de verloving te verbreken en het ministerie van Algemene Zaken besluit, dat de voormalige prinselijke verloofde beter maar niet meer in Nederland kan wonen. Onder grote politieke druk verhuist hij naar Japan, waar hem door bemiddeling van de Nederlandse ambassade een baan als stratenmaker wordt aangeboden bij een bouwbedrijf.
Inmiddels kwijnt de prinses weg. Ze vermagert, ziet grauw en wit en heeft rood omrande ogen. Een zeer ernstige toestand, omdat zij in deze staat niet meer aan het volk getoond kan worden. Doch net op tijd doet zich een oplossing voor: er wordt een look-a-like ontdekt, die een niet te onderscheiden gelijkenis met de prinses vertoont. Het wicht is een miss world-achtig type, met bijbehorende intelligentie. Binnen de kortste keren neemt zij de taken van de prinses over. De Nederlanders hebben niets in de gaten, zij het dat enkele journalisten schrijven, dat Hare Koninklijke Hoogheid de laatste tijd wel veel domme opmerkingen plaatst. Dat waren ze niet van haar gewend. De echte prinses gaat er in het diepste geheim vandoor: richting Japan. Ze is weer met haar geliefde verenigd en heel Nederland kan haar gestolen worden. De nepperd doet zich voor als kroonprinses. Ze trouwt met een duffe Engelse lord, en ze krijgen drie domme kindjes die met heel wat bijscholing net een mavodiploma binnen weten te halen. En zo gaat alles zijn gewone gang, tot er wéér een troonsopvolging in het verschiet ligt.
Moet ons volk door zo’n stelletje sufferds worden vertegenwoordigd? vraagt de regering zich verontrust af. Het antwoord is “Nee”. Met zulke mensen sla je flater op flater in het buitenland.
Een voorstel aan de jongere zussen om het koningschap aan hun toe te vertrouwen mislukt. ‘We hebben niet voor niets jarenlang met die nepzus opgescheept gezeten,’ verklaren zij. ‘Laat haar die klus nu ook maar klaren.’
Dus wordt er snel een wetsontwerp goedgekeurd, waarin de monarchie wordt afgeschaft. De eerste Nederlandse president is een aftandse politicus met een foeilelijke vrouw. Geen echtpaar om naar te zwaaien. Nederland treurt om het verloren gegane koningschap. De familie Van Oranje trekt zich tevreden terug in de villa in Griekenland en ergens in Japan heeft een gelukkig echtpaar kramp in de buik van het lachen.