Vrouwenhaar

Natuurlijk hebben de meeste Nederlandse vrouwen er last van, maar ze willen het voor elkaar niet weten: haargroei in het gezicht. Een vervelende aandoening, die een aanslag pleegt op de vrouwelijke schoonheid. In menig Nederlands huishouden verschuilt moeder zich regelmatig in de badkamer, om met een pincet de onwelkome haartjes te verwijderen. Als ze met een pincet niet meer te verwijderen zijn, moet er zwaarder geschut worden ingezet. Er vloeien heel wat tranen als de pleisters boven de lippen met een ruk van de huid worden afgescheurd. De haartjes nemen ze dan mee, maar voor het gevoel ook een heel stuk vel. Fabrikanten van ontharingsmiddelen maken een fortuin, omdat vrouwenhaartjes zich nu eenmaal niets van de crisis aantrekken.
Gewoonlijk laten vrouwen zich niet zo graag uit over die vervelende bedekking van hun gezicht. Heel anders is het, als het de wildgroei op hun benen betreft. Afgelopen week liep ik langs de tuin van mijn buren, en werd prompt staande gehouden door mijn buurvrouw. Zij begon een referaat over het warme weer, haar bijpassende luchtige kleding en en passant wees ze naar haar hevig behaarde benen.
‘Ik ga met dit weer geen lange broek aantrekken,’ verveelde ze mij. Vervolgens vertelde ze me van alles over de scheer- en harsmiddelen, waarmee ze haar stelten wat aantrekkelijker zou gaan maken.
Na een kwartier kon ik met goed fatsoen bij mijn buurvrouw vandaan lopen, en werd in huis lachend door mijn geliefde Astrid verwelkomd. Zij had het hele gebeuren door een geopend venster kunnen aanhoren.
‘Je hebt een ware crime doorstaan schat,’ complimenteerde ze me.
Vervolgens bekeek ze zichzelf vol trots in de spiegel. Mijn beminde kan erop bogen, dat haar lichaam nog nooit met een scheerapparaat in aanraking is geweest. Ze heeft prachtige, gladde benen en een dito gezicht, terwijl haar hoofd wordt bedekt door een prachtige blonde haardos.
‘Ik heb nergens ook maar één haar, die er niet thuis hoort,’ merkte ze trots op.
‘Alleen op je tanden schat,’ antwoordde ik.
De eerst zo ontspannen sfeer werd ineens wat grimmig.