Twitter

En toch is het bijzonder, hoe een zwaar gekwelde natie als de onze, zich weer zo snel kan oprichten. Wat dat betreft toonde Astrid zich als geen ander een ware Nederlander. Jawel, ze heeft gehuild, uren achtereen, toen Nederland afgelopen zondagavond definitief uit het Europese kampioenschap werd geschopt. Maar toen haar tranen eenmaal gedroogd waren, zei ze dapper:

‘We gaan gewoon verder.’

Wat een moed toonde deze vrouw, die ik de mijne mag noemen.

‘Er komen heus wel nieuwe kansen, en die gaan we met beide handen aanpakken. Dat geldt trouwens ook voor jou,’ ging ze verder. ‘Jij moest eens wat meer gaan doen aan de social media. Want als je dat niet oppakt, dan tel je straks niet meer mee.’

Ik snapte niet helemaal wat dat met voetbal te maken had, maar Astrid is vrouw, en dat soort wezens is niet altijd te begrijpen. Om een volgende stortbui van tranen te voorkomen, stemde ik van harte met haar zienswijze in.

Dus zat ik een kwartiertje later achter mijn beeldscherm, en had Astrid voor mij een twitteraccount aangemaakt.

‘Het werkt heel gemakkelijk,’ legde ze mij uit. ‘Kijk. In dat vakje tik je zo af en toe een berichtje. Zo kan ik jou volgen. Is dat niet romantisch?’

Hier openden zich inderdaad ongekende kansen voor mij. Astrid, die nooit zoveel belangstelling voor mij had, toonde zich geïnteresseerd. Al snel had ik al drie volgers, te weten: Astrid, Florence (haar vriendin) en Josje (onze dochter).

Welgemoed ging ik de volgende dag mijn nieuwe uitdaging aan. Omdat het mijn eerste twitterdag was, besloot ik om voorlopig even kalm aan te doen. Daarom plaatste ik slechts drie berichtjes:

-          Kasverschil ad € 0,23 opgelost (afrondingsverschillen).

-          Memoriaal opgesteld en ingeboekt.

-          Herindicatie onroerend goed afgerond (pffft).

Dat laatste “pffft” plaatste ik erbij, omdat dit de voltooing van een langdurig proces was, en omdat Astrid mij had opgedragen om ook wat emotie in mijn tweets aan te brengen.

Razend benieuwd naar de mening van mijn liefste kwam ik in de namiddag thuis. Helaas deelde zij mijn opgetogenheid niet. Zij vond er te weinig fleur in zitten.

‘Een beetje saai, schat. Om eerlijk te zijn: suffe-boekhouder-achtig. Dat moet echt anders. Neem eens een voorbeeld aan je assistente.’

Samen keken wij naar de zinnetjes die mijn trouwe rechterhand op het internet had geplaatst.

- 06.30 De wekker gaat. Een nieuwe dag.

- 06.50 Geroosterd boterhammetje met jam. Kopje thee erbij. Heerlijk.

- 07.15 Tanden poetsen, onder de douche, optutten.

- 07.45 Hup! Naar het werk!

‘Dat is toch vrolijk?’ vroeg Astrid mij. ‘Zo moet jij het ook doen.’

Natuurlijk had ze gelijk en ik besloot het de volgende dag ook zo te doen. Maar hoe ik ook mijn best deed, het lukte mij gewoon niet! “Betalingsovereenkomst met nalatige debiteur overeengekomen” was het spannendste wat ik kon bedenken, maar dat was echt niet voor plaatsing geschikt. De laatste twee uren van de werkdag waren een crime voor mij. Ik wilde écht wat plaatsen, al was het maar één tweet, maar het lukte me niet. Tegelijkertijd zag ik mijn assistente in de kamer naast mij met de nodige flair haar werk doen. Glimlachend hield ze de telefoon aan haar oor, en ik wist hoe zij haar charmes inzette om een klant te verleiden om zijn grote inkoop bij ons bedrijf te doen. Anderhalf uur aaneen zat ze te telefoneren. Wat een bekwaamheid!

Vijf minuten voor sluitingstijd hing ze op. Een minuutje later wilde ik toch wel weten, wat zij de hele dag door had getwitterd.

“Lekker bijgebept met mijn vriendin,” was haar laatste bericht.

Nu begreep ik het! Het hoefde natuurlijk niet allemaal wáár te zijn, wat je schreef. Dat deed zij ook niet, want ik heb haar zelf zien telefoneren.

Zonder verder na te denken, nam ik haar bericht over en plaatste het op mijn eigen account. “Lekker bijgebept met mijn vriendin.”

Opgetogen ging ik naar huis, waar mijn lieve Astrid mij uiterst koel stond op te wachten.