Tour de France

Nederlanders in de kopgroep, dopingschandalen en valpartijen maken de Ronde van Frankrijk een echte Tour.
Dit jaar voldoet de Franse wielerwedstrijd niet helemaal aan mijn verwachtingen. Er zijn geen landgenoten te vinden in de voorhoede van het klassement. De een na de ander hangt zijn fiets aan de wilgen. Robert, de kleinzoon van onze nationale trots, judo-icoon Anton Geesink, heeft zijn ambities na een valpartij naar beneden bijgesteld en is inmiddels afgehaakt. Teleurstellend en niet getuigend van mannelijke vastberadenheid. Het siert hem echter, dat hij uit bescheidenheid een “e” uit zijn achternaam heeft verwijderd, omdat hij niet op de roem van zijn grootvader wil bouwen, maar op zijn eigen sportieve prestaties.

Over dopingschandalen hoor je nauwelijks wat. Dat was vroeger wel anders. Toen fietste de hele Franse justitie mee. Dat waren de krenten in de tourpap. Tegenwoordig merk je daar niets meer van. De meeste wielrenners van vandaag de dag lijken wel een stel brave Hendriken. Hoewel… ploeggenoten van veelvuldig tourwinnaar Lance Armstrong hebben naar verluid belastende verklaringen afgelegd over dopinggebruik door hun vroegere makker. Dat ze zelf gesnapt zijn op het snoepen van een verboden pilletje heeft daar alles mee te maken. Met hun klikspaanachtige gedrag hebben ze het voor elkaar gekregen, dat ze dit jaar zelf nog een rondje mee hebben mogen rijden. Er moet nog worden uitgezocht, wat dit met beroepsethiek of een sportieve instelling te maken heeft, maar daar weten de hogere tourfilosofen vast wel een bevredigend antwoord op te bedenken. Feit is dat het wat sjeu geeft aan het doorgaans wat eentonige tournieuws. Maar echte invallen en arrestaties… nee, die waren er niet. Tot mijn opluchting heeft de Franse politie mijn sms’je hierover ter harte genomen, en hielden ze deze week Rémy Di Grégorio aan op verdenking van “het vervoeren van dopingproducten”. Een beetje slap allemaal natuurlijk, maar goed… de gendarmes deden tenminste wat.

Gelukkig hebben we de valpartijen nog. Die bezorgen het internationale sportgebeuren nog een beetje fleur. Gebroken ribben, geperforeerde longen, gescheurde nieren en milten, zo hier en daar een gekneusd schouderblad…. Renners, die desondanks door willen gaan… tot het bittere einde. Smeekbeden van hun begeleiders om toch - voor eigen bestwil - van die fiets af te stappen. “Denk aan je vrouw en kinderen. Wat moet er met hen gebeuren, als jij er niet meer zou zijn omdat je je hebt doodgefietst.” Eerlijk is eerlijk, in dat opzicht kwamen we dit jaar niets tekort. En toch… ook in die sector ontbrak er wat. Dit jaar miste ik iets, wat er vorig  jaar wel was. Aanvankelijk kon ik er niet achter komen, wat eraan schortte. Pas na enkele slapeloze nachten schoot het me te binnen. Die hartverscheurende val van Johnny Hoogerland in het prikkeldraad. Het heeft de renner 33 hechtingen opgeleverd. “Prachtige beelden,” zou Mart gezegd kunnen hebben.
‘Dát zou de Tour weer een echte Ronde van Frankrijk maken,’ zei ik tegen vrouw en dochter, die mijn mening volledig deelden. Met zijn drieën concludeerden wij, dat een prikkeldraadval tot een jaarlijkse tourtraditie zou moeten worden uitgeroepen.

Afgelopen week stapte ons gezin - tussen twee regenbuien door - op de pedalen, om zelf een sportief “tourtje” te fietsen. We kozen smalle stille weggetjes uit, genoten van de landelijke omgeving en van de koeien die ons vanuit hun weiland sloom stonden na te staren. Onderweg werden we gestoord door een tegemoetkomende trekker. De rijdende landbouwer had er geen boodschap aan dat de weg smal was en dat er bij het passeren wat voorzichtigheid in acht genomen zou kunnen worden. Zonder vaart te minderen reed hij langs ons heen. Hij zag derhalve niet dat ik door zijn toedoen mijn evenwicht verloor en terecht kwam in… inderdaad… een prikkeldraadafzetting.
Toen ik die avond mijn pijn verbijtend naar het verslag van de etappe van die dag zat te kijken, zag ik Astrid en Josje naar elkaar glimlachen.
“De Tour is dit jaar helemaal geslaagd,” leken ze elkaar zonder woorden te zeggen.