Lijstduwer

Sinds er weer nieuwe verkiezingen in aantocht zijn, word ik voortdurend gekweld door de gewetensvraag, of het voor mij ook niet eens tijd wordt om mijn vele talenten voor het algemeen belang in te zetten. Met andere woorden: heb ik niet de roeping om de politiek in te gaan?
Natuurlijk zou ik met een eigen lijst aan de kamerverkiezingen mee kunnen doen, maar dat gaat me net iets te ver. Een kwestie van bescheidenheid, denk ik. Ik ambieer niet eens een verkiesbare plaats. Integendeel, voor mij zou het een eer zijn om als laatste op een lijst geplaatst te worden. Lijstduwer dus. Er zijn wel meer bekende Nederlanders die een dergelijke functie bekleden, dus waarom ik niet? Per slot van rekening wordt in heel Nederland de loftrompet gestoken over de wijze maatschappelijke analyses, die elke vrijdagavond in mijn weekendcolumn verschijnen.
Uiteraard heb ik met mijn lieve Astrid over mijn politieke ambities gesproken. Tot mijn verbazing kon ze niet met mijn plannen instemmen. Zij vond een laatste plaats op een verkiezingslijst veel te hoog gegrepen voor mij. Zelfs kon ze een smalend lachje niet onderdrukken, toen ik over mijn positie als bekende Nederlander begon.
‘Je hebt een paar aardige boeken geschreven en je plaatst elke week een best leuke column op internet, maar daarmee ben je echt geen BN’er. Je blaast wel erg hoog van de toren,’ waarschuwde zij me. ‘En denk erom dat je hierover niet met de buren praat. Voor je het weet ga je in de hele wijk over de tong. Daar schaam ik me bij voorbaat al voor.’
Dat is nou echt Astrid, dacht ik teleurgesteld. Altijd boort ze mijn bijzondere ideeën de grond in. Zo kom ik nooit tot zelfontplooiing.
Dat laatste woord “zelfontplooiing” kende ik nog niet zo lang. Slechts enkele weken daarvoor ontdekte ik het, toen ik keek naar een televisieprogramma over zielige mensen die nooit tot zelfontplooiing kwamen.
‘Bovendien,’ging ze verder. ‘heb je absoluut geen politieke ideeën. Bij welke partij zou je je willen aanmelden?’
‘Ik stuur ze allemaal een bericht,’ antwoordde ik opgetogen. Zuchtend, alsof ze het laatste restje geduld met mij aanboorde, legde ze me uit, dat iemand éérst politieke gedachten moet ontwikkelen en vervolgens lid moet worden van een partij die daarbij aansluit. En pas dán bestaat er voor mensen met een uitzonderlijk groot talent de mogelijkheid om op een verkiezingslijst geplaatst te worden.’
‘Maar zo’n BN’er heeft toch ook geen po...,’ begon ik.
‘Je bént geen BN’er,’ onderbrak ze me bars. ‘Zet dat idee alsjeblieft uit je hoofd. Ik zie je veel liever zoals je altijd bent, zonder ideeën dus.’
Zoals het een ervaren politicus betaamt, heb ik het commentaar van Astrid op me in laten werken. Na enige nadenken kwam ik tot de conclusie dat haar visie over die politieke gedachten onzin is. Ik ben namelijk een democraat in hart en nieren, dus voor mij zijn alle politieke overtuigingen evenveel waard. Dus wat dat betreft maakt het mij niet uit, op welke lijst ik geplaatst word, zolang ik het landsbelang maar dien. Er ontstaan alleen maar problemen, als meerdere partijen op mijn voorstel in zullen gaan. En die kans is natuurlijk groot…
Op het andere punt heeft ze wel gelijk: ik ben geen bekende Nederlander. Ik ben maar een gewone man. Maar juist in de gewone man zal de kiezer zich herkennen. Ondanks Astrids tegenstribbelingen heb ik me deze week per brief (geen ordinair mailtje!) bij alle politieke partijen als lijstduwer aangeboden. Ik heb het als volgt gemotiveerd:
Als de kiezer straks in het stemhokje staat en de lijst met namen doorneemt, dan zal hij denken: Kijk, daar staat Arie, de gewone man. Op zijn partij ga ik stemmen.
Ondanks zijn onverkiesbare plaats, heeft de lijstduwer grote kans om met voorkeurstemmen alsnog verkozen te worden. Dat heeft zich wel vaker voorgedaan, en ik acht de kans dan ook groot, dat ik na de aanstaande verkiezingen als kamerlid zal worden beëdigd. Door mijn dan inmiddels bekende verkiezingsretorieken heb ik veel gezag en vertrouwen bij het volk verworven. In deze tijden van teruggang en economische malaise zal er uiteindelijk maar één persoon zijn, die ons land door de crisis heen kan leiden. Een loodzware taak, die ik met vreugde zal vervullen.
Arie for president!