Kerstboom

‘Wat leuk,’ zei Astrid deze week, ‘je kunt tegenwoordig je eigen kerstboom uit het bos halen.’ Ik zag de bui al hangen… En ja hoor… De volgende dag liep ik, gewapend met een spa, door een of ander bos, waarvan de eigenaar het publiek toestemming gaf om een sparretje te rooien. Een goede zet van hem: zelf is hij van dat werk af en hij wordt er ook nog voor betaald en bedankt. Nu mag het zelf uitgraven van een kerstboom voor veel mannen het toppunt van romantiek zijn, maar voor mij is dat het allerminst. En zeker niet op een sneeuwerige, koude winterdag. Veel liever was ik lekker binnen blijven zitten. Helaas dacht Astrid daar anders over. Van haar moest ik een vrije middag nemen, om als een stoere houthakker een boom te vellen.
Na enkele meters bos zaten mijn nette schoenen al helemaal onder de modder (vergeten laarzen mee te nemen). Terwijl andere families heel wat bomen aan een nauwgezette keuring onderwierpen, groef ik het eerste de beste boompje uit de grond en toog ermee huiswaarts. Astrid was allerminst opgetogen over het exemplaar, dat ik had meegenomen.
‘Wat moet ik met zo’n klein, knullige dingetje,’ viel ze tegen me uit. ‘De top is er al van afgebroken, hoe moet ik daar een piek op krijgen!’ Binnen enkele minuten stond ik weer buiten met m’n kerstboom. ‘Ga maar een nieuwe halen,’ riep ze me na. ‘En kijk eerst goed uit je doppen, voordat je wat meeneemt.’
Mijn humeur was nu tot ver onder het vriespunt gedaald. Ik had er helemaal geen zin in, om weer naar dat bos toe te rijden. Daarom besloot ik om in het geniep een gaaf exemplaar bij een tuincentrum te kopen.
Natuurlijk moest ik eerst mijn uitgegraven ding kwijt zien te raken. Ik loosde het in de berm van een landweg, maar werd daarbij betrapt door surveillerende politieagenten. Vervolgens had ik een boete aan mijn broek en zat ik nog steeds opgescheept met die afgekeurde boom. De vuilstort dan maar… Het kostte wat extra tijd, en een paar centen, maar uiteindelijk was ik ervan af. Ik reed door naar het tuincentrum…, waar de kerstbomen al bijna waren uitverkocht. Er stonden nog enkele bomen, waar de kluit al vanaf was gezaagd. Helemaal afgedraaid kwam ik met het ding thuis.
‘Ik heb de klomp er al van af laten zagen,’ loog ik tegen Astrid. ‘Dat leek me wel zo makkelijk.’
‘Je liegt dat je barst,’ kreeg ik opnieuw de wind van voren. ‘Dit kreng valt nu al uit. Kijk eens!’ Ze wees naar het met naalden bedekte tapijt. ‘Je pakt zelf de stofzuiger maar, en morgen ga je nog een keer. Dan ga ik met je mee, want alleen blijk je dat natuurlijk niet te kunnen. Wat een gedoe allemaal zeg… hebben we een keer wat leuks en dan verpest jij het weer.’
De volgende morgen (ik had weer een halve vrije dag genomen) stond ik samen met mijn lieve Astrid in het bos.
‘Oooh, wat een schatje,’ merkte zij op, terwijl ze stil bleef staan bij een armetierig boompje, waar het exemplaar dat ik de dag daarvoor had meegenomen nog glorieus bij afstak. ‘Er zijn een paar takjes gebroken, zie je dat? Zielig hè. Laten we dit snoesje maar meenemen.’
Grrrrrrrr.