Zwarte Pieten

Deze week vermeldde een krantenberichtje, dat de politie als Zwarte Piet verklede agenten als spionnen inzet. Het blijkt een succesvolle methode om nietsvermoedende criminelen in de kraag te grijpen, meldt het betreffende artikel. Tegelijkertijd berichtte dezelfde krant, dat als Zwarte Piet verklede boeven ergens een overval hadden gepleegd. Bij elkaar dus een behoorlijk verwarrende situatie, temeer ook omdat er talloze mensen als Zwarte Piet verkleed zijn, zonder enige bijbedoeling.
Ik belde hierover met mijn oude vriend Kees, die al jaren geleden van het rechte pad is afgeweken. Ook hij was verbolgen over dit flagrante misbruik van de identiteit van de jolige knecht van de goedheiligman. Zijn boosheid betrof overigens alleen anderen, want zelf had hij zich op 5 december ook als Zwarte Piet uitgedost, om ergens een flinke kraak te zetten. Totaal onverwacht stond hij opeens oog in oog met een andere Pietermanknecht. Wie kan het hem kwalijk nemen, dat hij dit evenbeeld aanzag voor een spion van het wettelijk gezag? Niemand toch? Zeer aangedaan, omdat hij gestoord werd bij de uitoefening van zijn beroep, verkocht hij Pieterman een peer voor zijn kanis. Deze duizelde en ging pardoes tegen de vlakte. Direct daarop echter werd Kees aangevallen door een woedende Sint, die te sterk voor hem bleek. Eén seconde later lag hij ook op de grond, met bovenop zich Sinterklaas, die zijn mijter in het kortstondige gevecht verloren was. De kindervriend haalde uit zijn pij een mobieltje tevoorschijn, belde daarmee de politie, en korte tijd later werd mijn vriend ingerekend door… weer een tweetal Zwarte Pieten. Het heerlijk avondje eindigde voor hem dus tussen de vier muren van een cel. Het slachtoffer, een meisje van achttien jaar, belandde met een lichte hersenschudding in het ziekenhuis. De artsen hebben zich optimistisch uitgelaten over haar herstel.

Tot zover dus de wederwaardigheden van mijn vriend Kees. Zelf heb ik echter ook een onrustige sinterklaasavond achter de rug. Al fietsend kwam ik tal van Zwarte Pieten tegen. Telkens weer vroeg ik me af, of ik nu met criminelen, dan wel politiefunctionarissen te maken had. Voor beiden was ik wat beducht. Voor de eersten, omdat ik elk ogenblik beroofd zou kunnen worden; voor de laatsten, omdat ik zonder achterlicht reed. Toen ik op een gegeven moment twee Sinterklazen met elkaar zag praten, kreeg ik het helemaal benauwd. Gelukkig is dit alles nu achter de rug. We kunnen nu weer rustig ademhalen en ons voorbereiden op de kerstdagen. Pas echter op voor loslopende herders, engelen, ossen of ezels.