Maya-kalender

Sinds enkele weken deed Astrid wat raar. Het begon ermee, dat zij aan tafel het onderwerp 21 december 2012 aansneed.
‘Dat is toch het begin van de winter?’ merkte onze Josje op.
‘Jaja, dat is wel zo,’ antwoordde Astrid wat dromerig, maar dat bedoelde ze niet. Waar ze over wilde praten, was dat op die datum de Maya-kalender afloopt.
‘Wat is een Maya?’ wilde Josje weten.
‘Dat is een indianenvolk in Midden-Amerika,’ legde ik haar uit.
‘En hun kalender loopt af?’
‘Juist,’ bevestigde Astrid.
‘Wel,’ concludeerde onze dochter. ‘Dan kopen ze toch gewoon een nieuwe? Ik snap trouwens niet, waarom ze geen gewone kalender zoals wij gebruiken. Die doet het toch ook goed?’
Natuurlijk was ik het volledig met mijn kleine meid eens, maar Astrid was niet helemaal tevreden. Ze begon te filosoferen over het einde van de wereld en allerlei andere enge gebeurtenissen. Gelukkig had ik Josje aan mijn zijde, en met zijn tweeën maakten wij Astrid duidelijk dat ze niet zulke gekke dingen in haar hoofd moest halen. Mijn lieve echtgenote sneed dit onderwerp daarna niet meer aan, maar haar gedrag veranderde.
Ze liet haar huishouden versloffen. Weliswaar deed ze dat wel vaker, maar dan met de vinnige opmerking, dat ik mijn bijdrage ook wel eens zou kunnen leveren. Die opmerking kwam deze keer niet. Zelfs toen ik uit eigen beweging (!) de stofzuiger pakte, zei ze:
‘Laat maar joh. Het heeft toch geen zin meer.’
Dus al snel was het een aardig rommeltje in huis. Daartegenover stond evenwel, dat mijn Astrid veranderde in een lieve, zachtaardige, aanhankelijke vrouw. Regelmatig legde ze haar armen over mijn schouders en verzekerde me: ‘Wees ervan overtuigd, dat ik veel, heel veel van je houd.’
Deze week beleefden Astrid en ik een zinderende nacht, die zelfs in mijn stoutste dromen niet is voorgekomen. En ik héb wat stoute dromen gehad. Toen ik de volgende dag, stralend van geluk, wakker werd, viel die droom echter weer in duigen. Er lag een soort afscheidsbriefje op het nachtkastje. Ze was vertrokken, schreef ze, naar een of andere berg ergens in Frankrijk. Daar zou ze zich bij gelijkgestemden voegen, en met aliens in een ruimtevaartuig ontkomen aan de aanstaande ondergang van de wereld.
Het bleek zinloos te zijn om te proberen haar via haar mobiel te bereiken, want ze nam niet op. Wel kreeg ik een aantal sms’jes van haar met teksten als: ik bemin je tot aan het uiteinde van het universum.
Zo lieten Josje en ik de dagen maar voorbijgaan. Op vrijdagavond kregen wij Astrid toch weer aan de lijn. Ze stond op punt om in het vliegtuig te stappen en naar huis terug te keren.
‘En zorg er wel voor, dat het huis netjes aan kant is,’ gebood ze op de vinnige toon, die wij zo van haar gewend waren. ‘Want ik ben doodmoe en heb er geen zin in, om een huis vol rotzooi aan te treffen.’
Mijn lieve Astrid… ze is weer helemaal de oude.