Kunstgebit

Deze week lazen wij, dat een aanhanger van de Argentijnse voetbalclub Argentinos Juniors uit woede zijn kunstgebit naar de trainer slingerde. Een zeer begrijpelijke daad, als je bedenkt dat deze club voor de vijfde achtereenvolgende keer verloor en voor degradatie moet vrezen. Het is een heel nieuw fenomeen in de afkeurende signalen van een boos voetbalpubliek. Een kunstgebit in de strijd te gooien… daar hadden wij nog nooit van gehoord.
Die morgen liet de betreffende supporter zich nog hartstochtelijk kussen door zijn nieuwste vriendin, nadat hij haar met zijn stralend witte tanden een glimlach had toegeworpen. Vervolgens begaf hij zich heldhaftig naar het strijdtoneel.
Het lieve meiske wachtte vol ongeduld op de terugkeer van haar vedette. Een dag lang stond ze in haar deuropening de horizon af te turen, dromend hoe hij zijn elftal tot een ongekende prestatie aanmoedigde. Er verscheen een glimlach om haar lippen, toen ze zich voorstelde hoe haar held haar bij thuiskomst in zijn armen zou sluiten, en zinderende, zoete woorden in haar oor zou fluisteren.
Tegen het invallen van de avondschemering zag ze iemand op haar toe strompelen. Het was niet haar held… integendeel… dit was een gebroken man, met een kromme rug en een tandeloze mond. Wat een ontgoocheling, toen ze uiteindelijk toch ontdekte, dat het haar geliefde was. Maar nóg was hij haar held.
‘Mijn schat,’ riep ze uit. ‘Ze hebben je tanden uit je mond geslagen. Mijn dappere vechter.’ Pas toen ze liefdevol de inhoud van zijn klep controleerde, kwam ze tot een bittere conclusie. Geen enkele wond… de schitterende tanden, waarmee hij haar had betoverd, waren nep!
‘Verklaar je nader,’ eiste ze verbitterd.
‘Se heff’n f’loren,’ verantwoordde hij zich.
‘En?’
‘Toen hef’ ik m’n kunftgebif naar de srainer gegooid.’
‘Wat ben jij een held,’ was haar cynische commentaar. ‘Ga maar terug, om hem te zoeken. Daarna praten we verder.’
Dus zat er voor de tandeloze voetbalsupporter niks anders op, dan terug te gaan naar het stadion, om zijn duurzame kleinood weer op te sporen. Maar helaas… de boel was er al opgeruimd. Hij moest op de plaatselijke vuilnisbelt gaan zoeken. Maar ook daar zou hij het niet vinden.
Een medewerker van de plaatselijke opruimingsdienst heeft het kunstgebit meegenomen, en aan zijn tandeloze oude moedertje gegeven. Wonderlijk genoeg paste het haar precies. Het vrouwtje kan zich inmiddels verheugen in de belangstelling van tien jongemannen.
Onze voetbalsupporter kon zijn vriendinnetje dus wel vergeten…